Trzy generacje — jak Sandero dojrzewało
I generacja (2008–2012) oparta na loganie to auto historyczne — dostępne za kilka tysięcy złotych, z prostą mechaniką i zerową elektroniką. Tanie w zakupie, tanie w naprawach. Silnik 1.4 MPI lub 1.6 MPI to jednostki prawie niezniszczalne.
II generacja (2012–2020) to wyraźnie lepsze auto — nowocześniejszy wygląd, lepsza jakość materiałów, pojawienie się wersji Stepway. Na rynku wtórnym dominują egzemplarze z silnikami 0.9 TCe 90 KM i 1.0 SCe. Przy zakupie warto sprawdzić historię serwisową silnika TCe — wymaga regularnych wymian oleju co 10 tys. km.
III generacja (od 2020) to największy skok jakościowy w historii modelu. Nowa platforma CMF-B (ta sama co Renault Clio) oznacza wyraźnie cichszą kabinę, lepsze prowadzenie i nowoczesne multimedia z ekranem dotykowym, Android Auto i Apple CarPlay jako standard. Bagażnik 328 litrów jest mały jak na auto tej długości (4088 mm), ale wynika to z wysokiej podłogi — po złożeniu kanapy dostępne jest 1108 litrów.
Dostępne silniki w III gen.: wolnossący 1.0 SCe 65 KM (tylko do jazdy w mieście), turbodoładowany 1.0 TCe 90 KM (najlepszy wybór do każdego zastosowania) i 1.0 ECO-G 100 KM z fabryczną instalacją LPG.
Czego Sandero nie oferuje
Sandero nigdy nie będzie ciche w kabinie — głośna praca silnika i wyraźny hałas wiatru przy wyższych prędkościach to stała cecha modelu we wszystkich generacjach. Materiały są trwałe, ale twarde i proste. Automatyczna skrzynia jest opcją tylko w bazowej wersji CVT (dostępna od III generacji w niektórych wersjach) — i nie jest to skrzynia, której warto szukać.
Jeśli wiesz, czego szukasz — taniego, niezawodnego auta do codziennych dojazdów bez pretensji — Sandero to jeden z lepszych wyborów na rynku.
