Motocykl enduro to terenowy pojazd wyścigowy, używany w długodystansowych zawodach cross country w jeździe na czas. Jednoślady te przypominają nieco motocrossy i motocykle MX, w oparciu o które często są projektowane. Posiadają jednak wiele charakterystycznych cech, takich jak np. mocniejsze silniki, większe zbiorniki oraz cięższe komponenty.
Motocykle enduro posiadają zawieszenie o dużym skoku, co upodabnia je do modeli terenowych. Wyposażone są w wytrzymałe jednostki napędowe, które doskonale radzą sobie na długich dystansach. Najczęściej są to jednocylindrowe silniki dwusuwowe o pojemności 125 - 360 cm3, bądź też czterosuwowe o pojemności 195 - 650 cm3. Modele dopuszczone do ruchu ulicznego posiadają ciche tłumiki oraz reflektory, dzięki czemu mogą jeździć po miejskich drogach. Niektóre kraje odmawiają rejestracji pojazdów enduro do użytku publicznego, chyba że zostaną one zmodyfikowane w celu spełnienia lokalnych przepisów prawnych.
Motocykle opracowane specjalnie z myślą o zawodach enduro po raz pierwszy pojawiły się podczas International Six Day Trial w 1913 roku, w Carlisle w Anglii. W USA pojazdy te zaczęto stosować w klasie lekkiej i ciężkiej podczas Greenhorn Enduro, czyli pustynnych zawodów terenowych na odcinku 500 mil. Obecnie produkowane modele enduro są blisko spokrewnione z ich odpowiednikami MX. Do najpopularniejszych producentów takich motocykli (https://samochody.pl/motocykle) należą m.in. Yamaha, Suzuki, KTM, Kawasaki czy Honda.
Najbardziej do modeli crossowych zbliżone są motocykle hard enduro, które posiadają homologację i pełną instalację elektryczną. W pojazdach tych najczęściej występują silniki czterosuwowe. Cięższe i sprawniejsze są modele soft enduro, przeznaczone do jazdy terenowej i szosowej. Wykazują one większą odporność na usterki i awarie, niż pojazdy wyczynowe. Dla amatorów off roadu przeznaczone są natomiast turystyczne enduro, które pod kątem technicznym mocno odbiegają od wersji hard i soft. Pojazdy z segmentu adventure mają funkcjonalne opony, a także mocny silnik.
